Skill, Rule czy AI Agent? Jak mądrze skonfigurować Claude Code.

Reguła to zasada, która obowiązuje zawsze. To rozszerzenie pliku CLAUDE.md, podzielone na mniejsze, tematyczne kawałki. Reguły opisują, jak agent ma się zachowywać, jakim tonem pisać, czego nigdy nie robić, jakich słów unikać.

Zanim pójdziemy dalej, krótko o samym CLAUDE.md, bo cały czas do niego wracamy. To główny plik opisujący twój projekt, który Claude Code wczytuje sam, automatycznie, na starcie każdej rozmowy. Nie musisz go podsuwać ani o niego prosić, agent czyta go zawsze jako pierwszy. Reguła działa na tej samej zasadzie. To po prostu kawałek tej stałej wiedzy, wyniesiony do osobnego pliku, żeby zrobić porządek zamiast trzymać wszystko w jednym worku.

Najważniejsza cecha reguły jest taka: ładuje się do kontekstu przy każdym starcie sesji, bez żadnego wyzwalacza. Agent zna ją od pierwszej sekundy i pamięta przez całą rozmowę. Nie musisz o nią prosić ani jej wywoływać.

Gdzie leży w strukturze folderów

Reguły trzymasz w folderze rules, a jego lokalizacja decyduje o zasięgu:

~/.claude/rules/              <-- Twoje osobiste reguły. Działają we wszystkich projektach.
    preferencje.md

<projekt>/.claude/rules/      <-- Reguły tego konkretnego projektu. Współdzielone z zespołem.
    styl-komunikacji.md
    bezpieczenstwo.md

Reguła z poziomu projektu ma wyższy priorytet niż osobista. Jeśli się kłócą, wygrywa projektowa.

Warto zobaczyć, jak taka reguła wygląda w środku, bo to prostsze, niż się wydaje. Reguła to zwykły tekst. Zakładasz plik, na przykład styl-komunikacji.md, i wpisujesz do niego wprost, czego oczekujesz:

<projekt>/.claude/rules/styl-komunikacji.md

    Nie używaj słowa „synergia" ani angielskich wstawek w polskich tekstach.
    Pisz krótkimi zdaniami.

I tyle. Od następnej rozmowy agent sam tego pilnuje, w każdym tekście, który dla ciebie pisze, bez żadnego przypominania. Nic więcej nie musisz robić.

Kiedy sięgać po regułę

Zawsze, gdy chcesz zachowania obowiązującego w każdej rozmowie, niezależnie od tego, o co akurat prosisz. Ton marki, lista zakazanych słów, język odpowiedzi, sposób układania plików. To wszystko są reguły, bo nie chcesz ich „czasem", chcesz ich zawsze.

Skill to opakowany, powtarzalny proces, który wywołujesz wtedy, gdy go potrzebujesz. To zapisana raz instrukcja krok po kroku do konkretnego zadania: schemat tworzenia artykułu, sekwencja komend przy wdrożeniu, szablon raportu.

Najłatwiej zrozumieć Skilla przez proste porównanie. Wyobraź sobie, że przychodzi do ciebie ktoś z ogromną, ogólną wiedzą. Potrafi prawie wszystko, ale pierwszego dnia nie zna twojej firmy: nie wie, jak wyglądają twoje oferty, jakich kroków się trzymasz, czego oczekują twoi klienci. Skill to ta jedna dodatkowa umiejętność, którą mu dokładasz, żeby zrobił konkretną rzecz dokładnie po twojemu. Bierzesz zdolnego pracownika i wzbogacasz go o kontekst twojej firmy.

Różnica wobec reguły jest fundamentalna i to ona jest sednem całego tego tekstu. Reguła ładuje się zawsze. Skill ładuje się tylko wtedy, gdy jest potrzebny. Agent na starcie czyta jedynie nazwę i opis każdego Skilla. Pełną treść pobiera dopiero w momencie, gdy uzna, że pasuje do twojej prośby, albo gdy wywołasz go ręcznie komendą ze slashem.

To rozwiązanie ma sens, bo trzymanie wszystkiego w CLAUDE.md zapchałoby pamięć agenta. Skille leżą w szufladzie i nie obciążają kontekstu, dopóki ich nie wyciągniesz.

Gdzie leży w strukturze folderów

Każdy Skill to osobny katalog z plikiem SKILL.md w środku:

~/.claude/skills/                    <-- Twoje osobiste narzędzia. Dostępne wszędzie.
    formatuj-artykul/
        SKILL.md

<projekt>/.claude/skills/            <-- Narzędzia tego projektu. Dla całego zespołu.
    zrob-deploy/
        SKILL.md
        scripts/deploy.sh            <-- Skill może mieć pliki pomocnicze: skrypty, szablony, przykłady.

Wyzwalacz to najważniejsza rzecz w całym pliku. To, czy Skill odpali się automatycznie, zależy wyłącznie od jakości opisu w polu description w nagłówku. Agent czyta ten opis i na jego podstawie decyduje, czy narzędzie pasuje do zadania. Opis ogólnikowy zostanie zignorowany. Opis precyzyjny, z konkretnymi słowami i sytuacjami, zostanie rozpoznany.

I tu wracamy do mojego skasowanego think-first. Jest jeszcze jeden szczegół działania wyzwalacza, o którym łatwo zapomnieć: agent sięga po Skilla głównie wtedy, gdy uzna, że samo zadanie jest na tyle złożone, że warto. Proste, jednoznaczne prośby często wykonuje od ręki, nie zaglądając do żadnego Skilla. Dlatego narzędzie typu „zawsze myśl uważnie" jest skazane na zawodność. Mechanizm z natury preferuje konkretne, nazwane zadania, a nie rozproszone zachowania.

Weźmy konkret z życia firmy. Możesz zbudować Skilla o nazwie przygotuj-oferte. W środku, w pliku SKILL.md, opisujesz krok po kroku swój sposób: z jakich części składa się twoja oferta, jakim językiem ją piszesz, co musi się w niej znaleźć i czego unikać. Od tej pory wystarczy, że powiesz „zrób ofertę dla tego klienta", a agent poprowadzi się twoim schematem, a nie ogólnym szablonem ściągniętym z internetu. To samo zadziała dla cyklicznego raportu, opisu produktu czy wiadomości do klienta. Wszędzie tam, gdzie masz swój powtarzalny sposób na konkretną rzecz, możesz go raz spisać i potem już tylko wywoływać.

Kiedy sięgać po Skilla

Gdy masz konkretne, nazwane zadanie, które powtarza się w czasie i ma swój własny sposób wykonania. Tworzenie artykułu według twojego schematu. Konwersja pliku do PDF. Audyt struktury. To są rzeczy, które wywołujesz świadomie, w określonym momencie, a nie tło każdej rozmowy.

Sub-Agent to samodzielny pracownik, któremu delegujesz zadanie. W przeciwieństwie do Skilla, który jest martwą instrukcją wykonywaną przez głównego agenta w twoim oknie rozmowy, Sub-Agent ma dwie cechy, które zmieniają wszystko.

Po pierwsze, ma własną, osobną pamięć. Pomyśl o tym tak: główny agent pamięta całą waszą rozmowę od początku, a Sub-Agent dostaje czystą kartkę i zna tylko to jedno zadanie, które mu zlecasz. Pracuje na boku, w osobnym miejscu, a cały jego bałagan po drodze, czyli przeszukiwanie plików, próby i błędy, zostaje u niego i nie zaśmieca twojej rozmowy. Po drugie, ma autonomię. Sam dobiera narzędzia i podejmuje decyzje, a możesz mu nawet przypisać inny model AI niż ten w głównej rozmowie.

Przepływ wygląda tak. Dajesz zadanie głównemu agentowi. Ten stwierdza, że to robota dla konkretnego Sub-Agenta, i go wywołuje. Sub-Agent pracuje w izolacji, a na koniec zwraca tylko czyste podsumowanie. Twoje główne okno rozmowy zostaje czyste, bez zalewu logów i szczegółów.

Gdzie leży w strukturze folderów

Sub-Agenci to pojedyncze pliki Markdown w folderze agents:

~/.claude/agents/                    <-- Twoi osobiści agenci. Dostępni wszędzie.
    devils-advocate.md

<projekt>/.claude/agents/            <-- Agenci tego projektu. Dla całego zespołu.
    code-reviewer.md

Schemat lokalizacji jest dokładnie ten sam co przy regułach i Skillach. Poziom użytkownika nadpisuje poziom projektu przy konflikcie nazw.

Kiedy sięgać po Sub-Agenta

Gdy zadanie wymaga osobnego punktu widzenia albo dużo „myślenia na boku", które zaśmieciłoby główną rozmowę. Stres-test decyzji. Code review. Dogłębna analiza danych. Wyszukiwanie w wielu plikach naraz. Wszędzie tam, gdzie chcesz oddać kawałek pracy specjaliście i dostać gotowy wynik, a nie obserwować każdy jego krok.

W mojej historii to właśnie Sub-Agenci, thinking-partner i devils-advocate, robili tę najcięższą analizę, którą think-first próbował nieudolnie powielić w jednym ze swoich kroków.